Je leven verandert voorgoed wanneer je iemand verliest uit je directe omgeving: één of beide ouders, een broertje, zusje, je beste vriend(in) of je lievelingstante bijvoorbeeld. Maar ook weggaan uit je vertrouwde omgeving kan je leven op z’n kop zetten.

Verlies doet pijn en vraagt om aandacht. Een aantal jongeren vindt hiervoor in hun dagelijkse leven een luisterend oor. Maar er kunnen zich situaties voordoen waarin het verdriet je overspoelt, overal door heen blijft stromen. Ook kan er onvoldoende ruimte en tijd zijn voor je eigen verdriet. Alles lijkt dan onbekend te zijn geworden, zo onvertrouwd en het voelt zo onveilig aan. Het kan zijn dat je dan zwijgt, het verdriet in jezelf houdt.

In gesprekken:

• bied ik een plek waar je geholpen kunt worden bij het onder ogen zien van wat er allemaal is gebeurd en veranderd;
        Hoe kan dit nu? Is het echt waar?
• mag je je gevoelens onderzoeken en is er ruimte om ze te verwerken;
        Ik ben verdrietig, bang, boos; ik voel me schuldig. Ben ik wel normaal als ik niets voel?
• kun je uitzoeken hoe jouw leven op dit moment het beste verder kan gaan;
        Hoe moet het nu verder? Met mij? Met de anderen?
• kun je geholpen worden het verlies een plek in je leven te geven en de draad weer op te pakken.
        Wordt het ooit nog weer ‘gewoon’?

Paulien van Kessel, een plek om te rouwen

Hoewel ik niet kan voelen wat jij voelt en de persoon of datgene waar jij verdriet om hebt niet ken, voel ik me door mijn eigen verlieservaringen (ik heb in mijn leven onder andere afscheid moeten nemen van mijn vader, moeder en 3 broers en zussen) in rouw- en verliesgesprekken op bekend terrein.